| Waratpong's profilealoha mylovestoryPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
December 25 พาดหัวข่าวของวันนี้ใน10ปีข้างหน้า -ขำๆ- พานทองแท้ ผจก.ทีม หงส์แดง เตรียมเลหลัง โอเวน ให้ อดีตยักษ์ใหญ่แมนยูที่อยู่ในดิวิชั่น1 - เบนซ์-แหม่ม เดือด รับบทแม่และยายอังศุมาลิน -"น้องปลื้ม" เข้าประกวดมิสทิฟฟานี เผยมีใจชอบมานานแล้ว - นักร้องซุปเปอร์สตาร์ "เบิร์ด" เปิดเผยลูก และสามีที่เก็บไว้นานนนนนน ยันยังร้องเพลงไหวแม้ต้องใช้ยาดมเหน็บจมูก - รถเมล์ร้อนปรับราคาเป็น 20 บาท อ้างขาดทุน - ระเบียบรัตน์ โวย 'โหมโรง ๒' โป๊เกิน - ปู่เหลิมกลุ้ม หลานชายยิงตำรวจที่บาร์เกย์ - ศาลตัดสินคดีดาบยิ้ม เมื่อ 40 ปีก่อน จำเลยผิด 'ติดคุกตลอดชีวิต' หลานๆ ดาบยิ้มโฮ 'ความยุติธรรมมีจริง'... - ดาวร้าย กิ๊ก สุวัจนี นมแตกกลางเวทีฉลอง 44 ปีช่อง 3 - พลับ นมเน่ายันเสียรู้หมอเถื่อน - แม้วเฮ ลูกสาวเรียนจบ ป.ตรี จุฬาฯ หลังเรียนมา 8 ปี - ชูวิทย์ ยันไม่ยุบสภา ขออยู่ครบ 4 ปี - โฟกัส ดาราดังเผย ไม่ได้ถ่ายเพื่อเงิน แต่เอาไว้ดูตอนแก่ - นายหะเหลิมอดีตตำรวจเก่าทนไม่ไหวลูกหลานสร้างปัญหาไม่หยุดหย่อนตลอด20ปีจ่อขมับตัวเอง ดิ้นคาบ้านพัก - นายกยืนยัน 2 ทุ่มควรเป็นเวลาปิดสถานบันเทิง - ตั้ก ยัน พ่อของเด็กครั้งนี้ไม่ใช่เป็นคนบ้า ตามข่าว - พลับ หนักใจมีหลานคนแรก ไม่ต้องการให้หลานเรียก อา (อาภัพ) - ป้าเบิดร์ ประกาศแต่งงาน หลังดูใจ มอส มานาน - เสี่ยโอ๊คเผย 'ผมไม่ได้ฆ่า' ยันภาพในกล้องวงจรปิดไม่ใช่ตนแม่ฝ่ายหญิงยันเอาเรื่องให้ถึงที่สุด - น้องปลื้มย้ำชัด รักร่วมเพศไม่ใช่ปัญหาสังคม - ทาทาเผย จา พนมแค่พี่ชาย แต่ยอมรับว่าไปเฝ้าถึงกองถ่าย - ตะลึงผลวิจัย เด็กไทยมีsexครั้งแรกตอน 9 ปี - อเมริการะอุหลังจีนยกพลถล่มเพิลฮาร์เบอร์ - ตะลึง มูลค่าการส่งออกการ์ตูนไทยสูงกว่าการส่งออกข้าว 10 เท่า - คอกระเช้า ขาดตลาด วัยรุ่นหันมานุ่งเตี่ยว - รมต.ช่วยสธณ.สุข ชี้ วัยรุ่นไม่นุ่งชั้นใน ระวังไส้เลื่อน-นมเ-ี่ยว - ตื่น ขี้หมาสีทอง แห่ขูดเลขกันตามระเบียบ - หม่ำ จ๊กม๊ก ไม่เคยคิดฝันว่าจะมีวันนี้ ปัญญายกเวิร์คพ้อยให้ดูแล - ทักษิณครองเศรษฐกิจ อาทิตย์หน้ามีโครงการ "ลูกอมชินวัตร - ตำรวจแก้ปัญหาภาคใต้ไม่ได้ ระบุไม่มีใครให้อุ้ม - วิกฤติไทยทำหมีเเพนด้าตาย จีนลั่นตัดสัมพันธ์ เผยสงครามเกิดเเน่ - บุชร่ำไห้ อดเป็นประธานธิบดี เหตุเพราะสู้คะเเนน อาร์โนล์ดไม่ได้ November 23 ที่บ้านใครเป็นมั่งเคยกันบ้างไหมครับที่ญาติผู้ใหญ่ของเราๆ มักจะโชว์ความรู้ทางภาษาอังกฤษแบบ "ที่เขามั่นใจว่าเขาอ่านถูก" ซึ่งส่วนใหญ่แล้ว 99% เขาจะอ่านผิด แต่ไม่เคยเปลี่ยนทัศนคติ แม้พวกเราจะบอกว่ามันไม่ได้อ่านแบบนั้น ก็ตาม พร้อมอ้างว่า "มันไม่ใช่ภาษาพ่อภาษาแม่ตูนี่หว่า" มาลองชมตัวอย่างกัน ร้านไอศกรีม Swensen's = เซ-เว่น-เซ็น (เข้าใจว่าจำสลับกับเซเว่น) ถุงยางอนามัย Durex = ดูเม็ก (ถุงยางที่มีสารอาหารกว่า 30 ชนิด) ภาพยนตร์สมัยก่อน Hallow man = ฮะโหล แมน Pocket Money = ปอกเด้ง มันนี่ (เงินที่ได้มาจากวงไพ่แน่ๆ) ร้านอาหาร Part Time = ผัด-ไทย เว็ปไซต์ Kapook.com = กา-โ-ก (แถมยังถามด้วยว่าแกเข้าเว็บโป๊ด้วยเหรอ) โปรแกรม Photoshop = ไซ-เบอร์-ช็อต (คนละเรื่องเลยเจ๊) แคชเชียร์ = แคชเมียร์ ภัตาคาร Diadomon = โด-เร-ม่อน ร้านหนังสือ B2S = ดี-ทู-บี (เหมือนกันตรงไหนเนี่ย) เสื้อผ้ายี่ห้อ A-Z = เอ-ถึง-แซด Shotgun = ปืนสั้น (เถียงกันอยู่นานกว่าจะเข้าใจว่ามันคือปืนลูกซอง) Table Tenis = ตะเบ็ง ชะเวตี้ (อันนี้หวังยิงมุขใส่ลูกหลานด้วยการดำน้ำ) อาบน้ำ ล้างจุดซ่อนเร้นด้วยสบู่ "ลักกะปิด อินทิเมด" กระหายน้ำ ดื่ม "แฟซ่า" (คงจะเลิกกระหายไปเลย) ลุงคนนั้นเท่มาก ขี่ "อาปาเช่ เดวิสัน" ด้วย 5555 November 21 30 วิธีสำหรับคนที่ขึ้นรถเมล์.... แล้วไม่อยากจ่าย1. เลือกคันที่มนุษย์แน่นเอี๊ยดเหมือนปลากระป๋อง 2. ถ้ากระเป๋าอยู่ประตูหน้าให้ขึ้นประตูหลัง พอกระเป๋าเดินมาถึงให้รีบลง แล้ววิ่งไปขึ้นประตูหน้า เล่นไล่จับกัน 3. ในกรณีกระเป๋ารถไม่เห็นให้แกล้งหลับ 4. ถ้ากระเป๋ารถเห็นให้หลับจริงๆ (อย่าลืมกรน ครอกฟี้ยยย....ด้วยเพื่อความสมจริง) 5. หรือไม่ก็แกล้งหลับตั้งแต่ป้ายรถเมล์ จากนั้นพอรถจอด ก็ละเมอย้ายร่างขึ้นรถไป (วิธีนี้เนียนมากๆ ขอแนะนำ) 6. ใส่ชุดคอสเพลย์สไปเดอร์แมนโดดเกาะหลังคารถ อย่าให้คนในรถเห็น 7. ใส่ชุดนักเรียนอนุบาลเอี้ยมแดง (สำหรับผู้ที่หน้าแก่มาก ควรเพิ่มออปชั่นเพื่อความน่าเชื่อถือ กระติกน้ำ กล่องข้าว หุ่นยนต์กิงก้าแมน ฯลฯ) 8. ปริ๊นตั๋วเถื่อน 9. อุ้ย.. โทษ ข้อ 8 ท่าจะแรงไป เปลี่ยนเป็นเอาเศษกระดาษเล็กๆ มานั่งบี้จะดีกว่า 10. ใช้สกิลล่องหน 11. แกล้งกระเป๋าตังค์หาย ทำหน้าตาน่าสงสารที่สุดเท่าที่จะทำได้ จากนั้นขอยืมเงินเป๋ารถเมล์ 12. ตัดขาทิ้งไปข้างนึงก่อนขึ้นรถ 13. แต่งชุดอีทีขึ้นไปบนรถ จากนั้นขอเจรจากับกระเป๋ารถในฐานะทูตสันติภาพแห่งอวกาศ 14. แกล้งเอาแขนซุกในเสื้อ ปลอมเป็นคนแขนด้วน แล้วบอกเป๋ารถด้วยเสียงหวานซึ้งว่า “ตังค์อยู่ในกุงเกงในอ่ะ หยิบให้หน่อยจิ ตะเอง” 15. ใส่ชุดกระเป๋ารถขึ้นไป แล้วทำท่าตกใจเมื่อเจอกระเป๋ารถ “อ๊ะ..! แกเป็นใคร” 16. กอดคอกระเป๋ารถด้วยท่าทีสนิทสนมสุดขีด ก่อนทักทายด้วยเสียงอันดังก้อง “เฮ้ย เป็นไงบ้างเพื่อนร่วมโลก ไม่ได้เจอกันนาน... เป็นกระเป๋ารถเหรอ พยายามเข้านะ เรื่องตังค์ไม่ต้องห่วง เราจ่ายแน่ แต่ไม่ใช่วันนี้” 17. พูดภาษาอูกันด้ากับกระเป๋ารถเมล์ 18. เดินเข้าไปผลักคนขับรถออกจากที่นั่ง “มา..!! ตูขับเอง” 19. ระหว่างก้าวขึ้นให้แกล้งคุยโทรศัพท์ เสียงดังให้ได้ยินทั้งรถ “เฮ้ย ไอ้ถนอม!! กระเป๋ารถที่เก็บตังค์เราวันนั้น มันออกจากห้องไอซียูรึยังวะ หา... อะไรนะ ยังไม่ออกอีกเหรอ ไอ้เราก็ว่าเบามือแล้วนะ” 20. ร้องไห้ แล้วรำพึงรำพันเสียงดัง “ฮือ.... ทำไม... ทำไมแค่นี้ต้องเก็บเงินกันด้วย อำมหิต ชั้นไปทำอะไรให้แก” 21. ถามทั้งกระเป๋าและคนขับว่า “เฮ้ย นี่เก็บเงินข้าเหรอ..! นี่แกไม่รู้รึไงว่าชั้นเป็นลูกใคร!!!” (วิธีนี้ออกแนวความจำเสื่อม ฟังไม่ขึ้น ไม่ขอแนะนำให้ใช้) 22. (หมายเหตุจากข้อ 21 : “โห... ทำยังกะวิธีในข้ออื่นมันฟังขึ้นงั้นแหละ ” ) 23. แกล้งเสมือนว่าขึ้นรถผิดคัน แล้วขอลงป้ายหน้า ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ (โอ... วิธีนี้ค่อยยังชั่วหน่อย) เพื่อความเนียนควรถามทางกระเป๋ารถด้วย “อืม คันนี้ผ่านลอสแองเจลลิสมั้ยครับ อ๋อ ไม่ผ่านเหรอ งั้นขอลงป้ายหน้าละกัน…?!!?” 24. บอกกระเป๋ารถเสียงดังว่า “เก็บอะไร๊!!! ตูจ่ายแล้ววว” ทั้งๆ ที่ทุกคนเห็นแกขึ้นรถมาเมื่อกี้ก็ตาม 25. ถามกระเป๋ารถว่า “คุณเห็นผู้หญิงใส่ชุดไทยที่อยู่ข้างหลังผมมั้ย..?? เห็นมั้ย ไม่เห็นเหรอ เธอบอกผมว่า อย่าไปจ่ายย.... อย่าไปจ่ายมันน.....” 26. ควักแบ๊งค์พันให้ ยิ้ม แล้วพูดเสียงเขินๆ “ป๋มไม่มีเศษเยยอ่ะคับพี่ งุงิ งุงิ” 27. พอกระเป๋าถึงตัวให้ตกใจสุดขีด จากนั้นแกล้งเป็นลม (ถ้ามีความสามารถจะกระตุกลมบ้าหมูเพิ่มเข้าไปก็ได้) 28. แกล้งหยิบปืนขึ้นมา แล้วพูดว่า “อุ๊ย หยิบมาผิด นึกว่ากระเป๋าสตางค์ โอ ไม่นะ งั้นเป๋าตังค์ก็อยู่บ้านอ่ะดิ ตอนนี้จ่ายด้วยลูกปืนไปก่อนได้มั้ย” 29. มองหน้ากระเป๋ารถด้วยสีหน้าที่กวนอวัยวะที่ใช้สวมรองเท้ามากที่สุด เอียงคอ ยกขาเล็กน้อย ปากเบี้ยวพอประมาณ ยักไหล่พอเป็นจังหวะ แล้วเอ่ยเสียงเพราะๆ ว่า “ตูไม่ให้!!!!” (จากนั้นก็จะมีเรื่องฟาดปากกัน ไม่ต้องจ่ายค่ารถแน่นอน ไปจ่ายค่าทำแผลแทน) 30. เอ่อ จ่ายๆ ไปเหอะ ทำเป็นเรื่องมากไปได้ ทีวีซีดีการ์ตูนแผ่นละเกือบร้อยแกยังจ่ายกันได้เลย ใช่มะ November 13 ถ้าเกิดมันพูดได้ ขำดีอ่ะ
เอามาจากเมลลอีกที เผื่อมีคนยังม่ายได้อ่าน >>กระทะ - เปิดไฟเบา ๆ หน่อย..ร้อน นะโว้ย November 04 ถ้ามีลูกเป้นดาราเกาหลีจะตั้งชื่อว่าไรลองอ่านดูนะจ้ะ ไม่รู้มันคิดได้ไง
เสารนี้อยากไปงานแฟ็ตอ่ะ ใครกันไปมั่งเอ่ย
November 03 PoppY LoVeIII หลังจากมารอเธอตั้งแต่ เทื่ยง แต่รอจน 4 โมง เด็ก ๆ ออกมาหมดก็ยังไม่เจอจูน ในที่สุด 5 โมง ผมคิดเอาเองว่าจูนน่าจะอยู่ในโรงเรียน ผมเดินเข้าไป ยามถามว่ามาทำอะไร ผมตอบไปว่า มารับน้องครับ ดีที่ยามปล่อยให้เข้าไป ความรุ้สึกที่เข้าไปในโรงเรียนผู้หญิงประมาณว่า ผู้หญิงในนั้นจะไม่ระวังตัวเพราะผู้ชายจะเข้ามาได้น้อยมาก ผมมีสติคอยระวังไม่ให้ตัวเองไม่ให้มองกระโปรงสาวๆ ที่นั่งกันอย่างไม่ระวัง สักพักหนึ่ง ผมมองไปที่โรงอาหารในนั้นมี เด็กผู้หญิงหลายสิบคน ผมแอบมองลองช่องหน้าต่างเข้าไป บังเอิญมาก ผมมองตรงไปยังจูนพอดี จูนเงียบไม่ได้พูดอะไร สักพักจูนเดินออกมาหาผม จูนถามแบบเงียบๆ ว่า บ้อล...มาทำอะไรอ่ะ ผมยิ้มพร้อมล้วงกระเป๋า หยิบของส่งให้จูนแล้วตอบว่า เอาปากกามาคืนจูนไง รับปากไว้แล้วนี่หน่า ผมยื่นปากกา สปีดบอล สีม่วง แท่งใหม่ ให้เธอ เราเงียบกันทั้งคู่ ผมเขิลจึงหันหน้าหลบจูนไปอีกทาง ผมยื้มและแอบมองไปทางจูนก็เห็นจูน เขิลลและกำลังอมยิ้มอยู่ ....... ^^
เราคุยกันสักพัก ผมจึงถามจูนว่าทำไมไม่มาเรียนตอนจะปิดคอรส จูนบอกว่า ไม่สบายไปเรียนม่ายหวาย จูนน่ารักเหมือนเดิม ในชุดนักเรียน จูนดู เรียบร้อยขึ้น ดูใสๆ จูนผูกเปียด้วยโบสีม่วง ตาจูนโต และใส มาก พอจะมองเห็นได้ว่า จูนดีใจที่ได้เจอผมเหมือนกัน ผมขอเบอรเพจจูน บอกว่า คราวนี้จะไม่ให้จูนไปไหนอีกแล้ว ผมใช้เพจเหมือนกัน เพจในตอนนั้นมันป็อปปูล่ามากๆ หลังจาก เราคุยกันได้ครึ่งชม ผมจึงบอกจูนว่า เอองั้นบอลกลับก่อนแล้วดีกว่า เด่วจูนจะโดนเพื่อนว่า เย็นวันนั้น massage ดีๆ ได้ถูกส่งไปหาจูน และหลังจากนั้น ทุกคืน ก่อนนอนจูนจะมี massageดีๆ จากผม แต่ตอนนั้นจะส่ง massage ก็ต้องผ่านทาง operater อ่ะ เลยส่งหวานมากไม่ค่อยได้อายเค้า ก็ได้อย่างมากก็แค่ กลอน 8 ที่แต่งเอง ผ่านไปสัก 1 เดือน เราได้คุยโทรศัพท์กันบ้าง ได้เจอกัน อาทิตย ละวัน ไม่พหัส ก็ศุกร์ ผมไปเล่น บาส ที่ซางตาครูสเป็นประจำเวลาไปรอจูน สามเดือนที่เรารู้จักกัน กับ 1 เดือนที่เราคุยกันบ่อยๆ ผมตัดสินใจแล้วว่า ถึงเวลาบอกความในใจสักที
เริ่มตกเย็น ฟ้าเริ่มเป้นสีแดง ผมตัดสินใจก่อนที่ ยุงจะเริ่มบินชุม
ผมบอกกับจูนว่า อ่า ๆ...... เออ ๆ ...... ผ่านไปสักครุ่ใหญ่
ผมบอกจูนว่าผมชอบจูน รอยยิ้มจูนเหมือนกับวันแรกที่เราเจอกันที่ที่เรียนพิเศษ
จูนตอบผมว่า จูนก็ชอบบอล ....... - -'' พระเจ้ามอบสิ่งดีๆ ให้กับเราทุกคน ผมได้รับแล้วหล่ะ
อีก 1 เดือนหลังจากนั้น ความจริงบางอย่างที่ผมไม่เคยรู้เลยว่าที่ผมไปหาจูน
จูนโดนครูทำโทษ ต่อหน้าเพื่อน รร.ประจำทุกครั้ง
หลังๆ ครู เอาเรื่องจูน ไปประกาศหน้าเสาธง ว่าห้ามให้เพื่อนมาหาที่ รร.
จูนโดนตีหน้าเสาธงด้วย
พ่อแม่จูนก็รู้เรื่องจากใบแจ้งผู้ปกครอง
ผมรู้เรื่องนี้จากเพื่อนเธอ วันที่ผมไปหาจูน เพื่อนจูนแอบบอกผม
จูนเดินมาพอดี หลังจากคุยเรื่องนี้กับจูนทั้งหมด
ผมตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ของชีวิตบอกจูนว่า จูนบอลจะไม่ติดต่อหาจูนแล้วนะ จูนจะได้มีเวลาตั้งใจเรียนอ่ะ
ผมตัดสินใจฉีกสมุดโทรศัพท์ผมที่มีเบอรเพจเธอทิ้งไป ต่อหน้าจูน
ผมติดต่อจูนไม่ได้อีกเลย แต่ก็ไม่คิดจะไปรร.เธอ ทำให้เดือดร้อนอีกแล้ว....
เวลาผ่านไป
หลังจากเรียนจบ ม.ปลาย ผมลองติดต่อเพื่อนจูนทีนึง
ตอนนี้พ่อแม่จูนส่งจูนไปเรียนเมืองนอกแล้ว เพื่อนๆเธอก็ไม่ยอมบอกผมว่าเธอไปที่ไหน
รักคร้งแรกมันจบอย่างนี้ จบที่ความรู้สึกที่ว่า
บอลทำให้จูนต้องโดนทำโทษ
แต่บอลทำโทษตัวเองที่ห้ามไม่ให้ตัวเองติดต่อกับจูนแล้วนะ
ที่ว่าไม่สมหวัง บางครั้งมันมีเปนประสบการณ์ดีๆ แฝงอยุ่ข้างใน
และถ้าให้เลือกอีก บอลก็ขอรู้จักจูนอย่างนี้เหมือนเดิมจ้ะ
ขอบคุนที่อ่านสามตอนจนจบ
ไว้มีเรื่องดีๆ จะเล่าให้ฟังต่อตอนต่อไปนะ
November 02 PoppY LoVeII ปากกาแท่งนั้นเป็นปากกาสปีดบอล สีม่วง ผมคิดในใจว่า เอ๊ะ หรือเธอจะเห็นผมเป้นเกย์ 55 นิสัยม่ายดี ตั้งแต่วันนั้นมา ผมกับเธอ ก็สนิทกันมาก คุยกันทุกครั้งที่อ. พัก เพราะผมไม่อยากกวนเธอเวลาเรียน เราคุยกันอย่างดีขึ้นดีขึ้นเรื่อยๆ ชีวิตเราช่วงนั้นเหมือนกับ เพลง ของคูณ3 ซุปเปอรแกงค เพลงที่ร้องว่า สวีท จิงอย่างนี้สิถูกใจ ..... ประมาณเนี้ย จำได้ว่าเพลงมันขึ้นต้นว่า นกที่เกาะอยู่บนหลังคาตึกอยู่เคียงเรียงกันสองตัว ร้องได้เพราะตอนนั้นผมชอบแอบฮัมเพลงนี้ :) ถึงเพื่อนจะแซวเราแค่ไหน ไม่เปนรัยหรอก เพราะผมว่า เพื่อนๆ ต้องอิจฉาแน่ๆ ที่เธอน่ารักขนาดนี้ เล่ามาตั้งนาน เธอชื่อ
จูน นะ จูนบ้านอยู่ราชบุรี เธอมาเรียนรร.ประจำ ที่ ซางตาครูสคอนแวนต์ เธอดูเปงคนกรุงเต้บมักๆ 55 แต่เธอดูคุณหนูจิงๆนะ
เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก
แต่ถึงเราจะคุยกันดีแค่ไหน เนื่องจากที่เล่าไว้ตอนแรก กลุ่มเราเป็นกลุ่มที่ใจกล้ามากซะไม่มี ผมก็เลยไม่กล้าขอเบอรเธอสักที จริงๆเหตุผลคือผมคิดว่าไว้เรียนครั้งสุดท้ายค่อยขอหน่า และแล้วการเรียนสามครั้งสุดท้ายก็มาถึง ผมมาเรียนด้วยสีหน้าเบิกบานตามเคย แต่แปลกจิงๆ จูนไม่มาก่อนเหมือนที่เคย เธอไม่มาเรียนหรอเนี่ย ผมสงสัยว่า ทำไมเธอไม่เคยขาดเรียนนี่หน่า วันถัดมา จูนไม่มาอีกตามเคย ผมเริ่มโทดตัวเอง เพราะความผลัดวันประกันพรุ่งของผมอาจจะทำให้ผมไม่ได้เจอเธออีกเลย แล้ว เธอก็ไม่ได้มีเพื่อนมาเรียนด้วยเลย ผมจะหาวิธีติดต่อเธอได้ยังไง จะทำไงดีหละถ้าพรุ่งนี้เธอไม่มา และแล้ววันปิดคอรสเรียนก็มาถึง ผมแอบมีความหวังเล็กๆ ว่าจูนจะต้องมาเพราะถ้าเธอไม่มาเธอก้อาจจะไม่ได้เจอผมอีกแล้วเหมือนกัน อ.พูดอะไรมั่งในชม นั้นก็ไม่รู้ จิตใจผมไม่ได้จดจ่อกับชมเรียนเอาซะเลย เพื่อน ก็เริ่มทำหน้าที่ของมันคือ แซวกันเรื่อง เค้าไม่มาแล้ว ไม่ได้เจอแล้ว เสียงในห้องตอนนั้นดังมาก แต่เสียงในใจผมเงียบเหลือเกิน ใกล้จะหมดชมแล้ว ความรักครั้งแรกมันจบแบบนี้หรอเนี่ย
เศร้าซะไม่มีใช่มะ
ใครบอกหล่ะยังม่ายจบซะหน่อย
2 เดือน ผ่านไป ขณะที่นักเรียนคนอื่นกำลังเรียนกันอยู่ตามปกติ
คิดถึงเธอจัง ผมรู้ว่าเธออยู่ซางตาครูส แต่ปัญหาติดอยุ่ตรงที่ว่า ผมไม่รู้ว่าไอ้โรงเรียนนี้มันอยู่ตรงไหนของกรุงเทพ ประกอบกับช่วงนั้นแม่ไม่ให้ออกจากบ้านเลย ไม่เคยนั่งรถเองไปไหนไกลๆ เลย แต่ทุกทีที่ว่างๆ ก็คิดแต่ ต้องเจอจูนให้ได้ เราจะได้คุยกันอีกไหม พอคิดอย่างนี้แล้ว ผมไม่ลังเลแล้วผมตัดสินใจถามทางจาก 13 เพราะตอนนั้นเพื่อนๆ ก็รู้จักกันแค่แถวๆ บ้านอ่ะ ได้ความว่า อยู่ที่แถวๆ สะพานพุทธ ดังนั้นผมเลยตัดสินใจไปสะพานพุทธ ได้เสื้อมาสองตัว 55 ซะเมื่อไหร่ ตอนนั้นก็ไม่รู้อีกสะพานพุทธอยุ่ไหน วันต่อมาจึงโดดเรียน (ทำไมตอนนั้นเปนคนเลวงี้เนี่ย) เฮ้ย ไม่ต้องเสริม ห้ามบอกว่าตอนนี้ก้เลวนะ การนั่งเรือไปสะพานพุทธ เริ่มจากขึ้นเรือที่ท่าสาธร โอ้ย เมาเรือมาก เปนการเดินทางห่างบ้านที่สุดในชีวิตครั้งแรก พอไปถึงท่าเรือก็เลยเดินออกจากซอยมาแล้วก้ถามคนแถวนั้นว่า รร .ซางตาครูส เนี่ยมันอยุ่ตรงไหน เค้าตอบว่าข้ามเรือไปถึงเลย ตอนนั้นหัวใจมันพองโต อ่ะ มันคิดว่า ถ้าเจอเค้าแล้วเราจะพูดอะไรดี คิดไปไกลขนาดนั้นยังไม่เจอสักหน่อย ผมถึงที่หน้ารร ตั้งแต่ เที่ยง เด๋วเล่าบรรยากาศให้ฟัง รร.ซางตาครูสเนี่ย ประตุมันจะเปนสีดำทมิฬ มียามหน้าตาโหดๆ 2 คน มี อ. ผู้หญิง 1 คน ผมคิดว่ามันเปนคุกรึเป่าเนี่ย ทำไมมันต้องป้องกันแน่นหนาขนาดนี้เนี้ย บ่ายสองผ่านไป แดดร้อนมากแต่สักพักก็รู้สึกได้ถึงลมเย็นๆ ที่พัดมา ผมมองนักเรียนทุกคนที่ออกจากรร. จากอีกฝากหนึ่งของถนน บ่ายสี่แล้ว ออดเลิกเรียนดังขึ้น เด็กๆ เริ่มทยอยออกมา คราวนี้ออกมาเป็นร้อย ผมต้องสังเกตุถี่ถ้วนมากขึ้น ดูว่าจูนออกมาหรือยัง ..........to be continued
|
|||||||
|
|
